تبليغاتX
گل شب بو -
                                     ««      بخشش   »»    

هنگامی که از مال خود چیزی می دهید ، چندان چیزی نمی دهید... 

اگر از جان خود چیزی بدهید ، آنگاه به راستی می دهید...

زیرا که مال مگر چیست، به جز آنکه از برای فردای مبادا نگاه می دارید ؟

و مگر فردا را چه ارمغانی است از برای سگِ دور اندیشی که استخوانی

 رادر زیرِریگِ بی نشانِ بیابان دفن می کند و خود به دنبال قافلهُ زائرانِ

 شهر مقدس می رود ....؟

هستند کسانی که از بسیاری که دارند اندکی میدهند، آن هم برای نام ، و این

خواهشِ پنهان بخشش را آلوده میکند.

و هستند کسانی که  اندکی  دارند و همه را می دهند...

این کسان به زندگی و برکتِ زندگی باور دارند، و دستشان هرگز تهی نمیشود.

هستند کسانی که با شادی می دهند، و پاداشِ آنها همان شادی است...

«« دَهش در برابر خواهش نیکوست ،

                         اما دهش بی خواهش و از روی دانایی نیکوتر است »»

 

             

+نوشته شده در دوشنبه هشتم خرداد 1385ساعت0:26 قبل از ظهرتوسط احمد |

RSS